Før fullskalainvasjonen var Butsja ein heilt vanleg forstad til Kyiv. Ein trygg drabantby der mange unge etablerte seg. Det var jo så kort veg til hovudstaden.
Så okkuperte dei russiske styrkane den vesle byen.
26. mars 2022: Dmitrij «Dima» Stefienko går ut døra heime i Butsja. Det skal bli det siste mora Nathalia får sjå av han.

Dima forsvinn
Nokre dagar seinare trekker dei russiske styrkane seg ut av området.
TV 2s team er blant dei første som kjem inn etter frigjeringa.
Dei blir vitne til lik som ligg strødd i gatene.
Fleire av dei er bakbundne.
Innbyggarane her fortel om korleis dei russiske soldatane valdtok, torturerte og drap for fote.

Dei måtte trygle russarane for å få lov til å gravlegge dei drepne i ei midlertidig massegrav ved kyrkja.

Det er her ved kyrkja TV 2 møter broren til Dima, Volodymyr, første gang.
Dima blir funnen
Etter frigjeringa blir massegrava opna. Då får Volodymyr svaret han har frykta.
I likpose nr. 4 ligg Dima. Drepen av dei russiske soldatane.
Volodymyr forsøker å trøyste mora Nathalia. Det går ikkje.
– Sorga mi kan ingen pleie, seier ho mens tårene trillar nedover kinna.

Håper dei skuldige blir straffa
TV 2 møter Nathalia igjen no når tre år har gått.
– Sorga er ein smerte eg kjem til å føle resten av livet, seier ho mens tårene pressar på.
– Dima var mitt hjarte og mi sjel. Korleis skal eg forsone meg med dette?
Ho kyssar grava til sonen Dima. Ho går hit så ofte ho orkar. Der fortel ho sonen alt som skjer i liva til dei som er igjen.

Ho hulkar sårt.
– Gud gløymde å ta med meg saman med sonen min.
Tapet ville ha blitt litt enklare å takle, seier ho, dersom dei skyldige hadde blitt tatt. Dersom dei russiske soldatane hadde fått si straff.
– Det er viktig at dei blir straffa, slik at folk forstår at vondskap alltid straffar seg.
Men straffeforfølging vil krevje internasjonal innsats. Nathalia fryktar det vil bli endå vanskelegare no når USA ser ut til å ta Russland og president Putin inn igjen i varmen.
– Ja, det vil bli vanskelegare, seier ho bestemt.
– Dei har selt seg til Putin.
Prest med beskjed til Trump
Bekymringa blir delt av presten i Butsja, Andrij Halavin.
– No høyrer vi frå fleire politikarar at man må kommunisere med Putin. At Putin er ein flott fyr. Men ingen vil snakke om forbrytelser og ansvar, seier Halavin til TV 2.

Han var sjølv i Butsja under heile okkupasjonen, og kjenner mange av offera. Utanfor kyrkja St. Andrew, der massegrava var, står no eit minnesmerke med namna til over fem hundre drepne.
Han inviterer USAs president Donald Trump til Butsja for å bli minna på at det grufulle som skjedde her.
– Eg vil be USA om å huske å vere rettferdige. Og om å alltid huske Gud, ikkje berre under presidentinnsettelser, seier Halavin.
Han tenkjer seg om. Så kjem han med ein klar beskjed til:
– Viss det ikkje finst ein rettferdig domstol i verda, så finst det ein hos Gud. Der må kvar og ein svare for korleis ein har levd.
– Russlands farlege tankegang
Ordføraren i Butsja understrekar at det er ekstremt viktig at kvar brotsverk gjort seg skuldig i av russiske soldatar i Ukraina, må bli etterforska og pådømt etter ein internasjonal standard.
– Det er viktig for oss som sivilisert nasjon å straffeforfølge alle dei skyldige, seier Anatolij Fedoruk.
– Akkurat slik nazistane blei straffeforfølgt etter andre verdskrig, seier han til TV 2.

Ordføraren meiner at straffefridom etter Russlands involvering i tidlegare krigar medverka til at dei russiske styrkane begikk krigsbrotsverk i Butsja.
– Russland har slept unna med tidlegare brotsverk i ulike delar av verda, som i Georgia, Syria, og dei okkuperte områda av Ukraina. Verda såg desse brotsverka, men lukka auga for dei, seier Fedoruk.
Han meiner dette har ført til ein russisk tankegang om at «vinnarar ikkje blir dømde».
– Og den tankegangen fører til brotsverk som dei vi såg her i Butsja.
Håper på Europa
Difor understrekar ordføraren kor viktig det er at dei skyldige blir dømt denne gongen for å skremme slike handlingar i framtida.
– Viss ikkje vi får rettferd her i Ukraina som følge av den russiske aggresjonen, vil alle land bli sårbare, uavhengig av areal og økonomi, seier Fedoruk.
– Vi kan ikkje tillate det.
– Fryktar du at dei skyldige vil sleppe unna?
– Viss det skjer, vil ord som menneskeverd, menneskerettar og demokratiske verdiar måtte fjernast frå leksikon over heile verda.

Han håper at Europa vil stille opp for å sikre rettferd for offera, særleg dersom USA trekkjer seg lenger unna.
– Eg er sikker på at den siviliserte verda, og særleg europeiske folk og land, vil bli foreint og stå imot hordane frå Russland, seier ordførar Fedoruk.
Butsja skriv si nye historie
Gjennom dei tre åra som har gått sidan okkupasjonen, har kommunen jobba hardt for å gjenoppbygge drabantbyen.
– Butsja pleidde å vere ein stad for unge, progressive folk. Folk gifta seg og starta familie her, seier ordføraren.
– Men russarane har tvunge på oss ei anna side av historia gjennom invasjonen og det dei har gjort her.
No jobbar Butsja med å skrive si nye historie.
Kommunen publiserer ofte videoar der dei viser framgangen i gjenoppbygginga.
– Vi tar alle desse grepa slik at folk skal kunne skrive historia på nytt, seier ordføraren.
Han legg til at så langt har 95 prosent av innbyggjarane kome tilbake til heimane sine. Og ordføraren er sikker på at dei skal klare å gjenreise den vesle byen.

– Det skal bli ein god stad å leve, jobbe, føde barn og vere lykkelege, seier han.
– Men det kan berre skje når vi får ein rettferdig fred og krigen er over. Då kan vi seie at vi klarte det og har vunne.
Dimas bror sendt i krigen
Samtidig rasar krigen vidare. Også Butsja blir framleis ramma av russiske drone- og missilangrep, slik som resten av Ukraina.
Og mange av Butsjas søner og døtrer kjempar ved fronten.
Då TV 2 besøkte gravplassen, blei nok ein soldat gravlagt. Ruslan Stasiuk blei drepen ved fronten. Han meldte seg til teneste like etter fullskalainvasjonen, fortel venene hans her.

Det smertar Nathalia å sjå dei stadig nye gravene.
No har også hennar attlevande son Volodymyr blitt mobilisert og sendt i krigen.
– Det er klart eg er bekymra for Volodymyr. Men ikkje berre for han. Eg er bekymra for alle borna som må krige, seier ho med skjelvande stemme.
Nathalia stryk handa over gravstøtta til sonen Dima.
Ho ber om at ho ikkje får endå ei grav å gå til.