«Kitsch er heile poenget»

Med havet, kjærleiken, arpeggio og eurotrance som guddom, debuterer Danny L Harle med eit album som nesten kunne vore taktlaust, om det ikkje hadde vore så ærleg sydd saman.

Dei siste åra har Harle skrive, produsert og remiksa seg inn i popkulturen. Som produsent står han bak plater for artistar som Dua Lipa («Radical Optimism») og Caroline Polachek («Pang», «Desire, I Want to Turn Into You»). I diskografien har han òg låtar med alt frå Chic («Boogie All Night») til Oklou («Choke Enough»).

Når Danny L Harle blir omtala, er det som produsent, låtskrivar, komponist. Ja, til og med – i den meir påtekne musikkpressa – som forfattar. Men sjeldan som artist.

Det er kanskje lett å gå seg vill i mylderet, om ikkje anna blant alle stjernene han har med på «Cerulean».

Karl Johan på ein dårleg dag?

Harle har teke med seg alternativ pop sine framsidejenter, mellom anna i to samarbeid med Caroline Polachek. «Azimuth» opnar med Polachek sin drypande, våte falsett, som heimsøkjer låten sine sparsame og maskinelle synthar.

Akvatisk blir det òg på «On & On», med vokalprodusent Cameron Gower Poole på laget. Polachek si jodling og falsett blir nærast karikert til ei sirene, eit gjentakande motiv på ei plate der sjøsprøyten slår innover.

Kanskje er «artist» ein merkelapp reservert for dei som tek steget framfor miksepulten og grip mikrofonen. Men for Harle er stemma eit instrument, og uttrykket blir distinkt likevel.

Etter «Noctilucence» har vaska øyra med den kraftige inngangen sin på plata, kjem «Starlight» med Pinkpanthress som gjest på hennar lengste låt nokosinne. I «Starlight» møter paranoiaen i teksten sin overmannen i produksjonen. Låten gjenoppfinn seg sjølv gong på gong, i skitten bass, panfløyter og piano à la David Guetta sin «When Love Takes Over».

Det høyrest ut som eg beskriv Karl Johan på ein dårleg dag, men låten er så nyfiken på eigen sjanger, at det masseproduserte blir til noko i evig utvikling.

Det eldgamle fenomenet saksofon

I eit ømt mellomspel med Clairo på «Facing Away», hentar Danny L Harle tilbake linjer frå «Shoreline», samarbeidet hans med artisten TDJ.

«Crystallise My Tears» med Oklou og Mnek tek med seg synthen frå Harle sin debutlåt «Broken Flowers». Den gjer eit noko overstadig filtrert nikk mot alle vokalkombinasjonane som eurodance truga lyttarane med.

Hovudet i sanden

«Broken Flowers» kom ut i 2013, før Harle blei produsent. Låten markerte plateselskapet PC Music sitt gjennombrot i populærmusikken, i utforskinga deira av ein syntetisk og overdriven popestetikk. Dei hentar inspirasjon frå 90- og 00-talets «lågkultur», i eit uttrykk som i dag blir kalla hyperpop.

I 2021 slapp Harle albumet «Harlecore», der han, takka vere fire ulike alias og samarbeid, utforska ravekulturen sine uttrykk innan maskina, hardcore, gabber og ambient.

Singlar utan rammer og eit album der hovudpersonen sjølv kan stikka hovudet i sanden. Det er kanskje ikkje så rart at «Cerulean» blir seld inn som Harle sin eigentlege debut.

Dua Lipa vs. Robyn

Med «Cerulean» har òg dekonstrueringa han byrja med i PC Music gått ein heil runde, og Harle er tilbake der han byrja.

Denne gjenoppdaginga skin på «O Now Am I Truly Lost», der Harle sin klassiske bakgrunn kjem til syne gjennom ei truskuldig tilnærming til tonehøgd. Eller i låta «Te Re Re», som slår innover som ei form for barokk motett via Gigi D’Agostino.

Men nokre få gonger, blir det meir storm i vassglas.

Med på plata er òg Dua Lipa. På låten «Two Hearts» dryp det av svenske Kleerup og Robyn sin låt «With Every Heartbeat». Men han klarer ikkje å tilføra noko like forløysande, sjølv med all akkordleik og temposkifte. Og når låten «Laa» til slutt speglar sandstormen til Darude, komplett med eit utilpass dubstep-break, irriterer sanden meir enn den svir.

Frå produsent til artist

Når Danny L Harle er arkitekt på sitt eige prosjekt, lukkar han sirkel og byggjer eit univers alle poplyttarar kan kjenne att. I PC Music har Harle vore ein sentral del av eit kollektiv som ville bryta opp og byggja popmusikken opp på nytt. Det kjennest nesten ironisk at han no ligg så nært noko av den aller mest attkjennande popmusikken.

«Cerulean» er vulgær og underhaldande på overflata, men òg nyfiken og utforskande i kjernen.

Og det er dei skamlause referansane, stadig i rørsle, som gjer at Harle ikkje bryt saman i sitt eige prosjekt.

For Danny L Harle som artist, er ikkje kitsch og sentimentalitet ein trussel. Det er heile poenget.